📣 Μήνυμα της Δημάρχου Μαρίας Ανδρούτσου για τη φετινή επέτειο του Πολυτεχνείου

✊ Σήμερα τιμάμε μια μεγάλη επέτειο της νεότερης ιστορίας μας.
Η ημέρα αυτή ανήκει στους νέους, γιατί είναι δημιούργημα νέων.
Φοιτητές / φοιτήτριες και μαθητές / μαθήτριες όρθωσαν το ανάστημα τους απέναντι σε ένα σκληρό, δικτατορικό καθεστώς, διεκδικώντας αυτονόητα πράγματα:
Ελευθερία στην έκφραση…
Εκδημοκρατισμό στην κοινωνίας…
Αξιοπρέπεια στη ζωή…
Αναπόφευκτα, τη μέρα αυτή ο νους και η καρδιά μας είναι γεμάτη από τη σπίθα της νεανικής αμφισβήτησης στα κατεστημένα.
✊ Το Πολυτεχνείο είναι εδώ.
• Σύμβολο αντίστασης στον αυταρχισμό…
• Φάρος που διαλύει τα κοινωνικά σκοτάδια…
• Πηγή αστείρευτης έμπνευσης για αγώνες…
• Για ψωμί, παιδεία, ελευθερία…
✊ Και εδώ θα είναι πάντα, στέλνοντας μήνυμα διαχρονικό:
• Για αντίσταση στο ψέμα, την υποκρισία, την απάτη…
• Για απόρριψη κάθε έννοιας καταδυνάστευσης της ζωής μας…
• Για άρνηση στην όποια υποταγή επιχειρείται να μας
επιβληθεί…
✊ Με τις σκέψεις αυτές:
• Απορρίπτουμε την άρνηση, τη φυγή και την παθητικότητα.
• Επιλέγουμε τη δράση, τη συμμετοχή, την ενεργητικότητα.
Αποτίνουμε ελάχιστο φόρο τιμής στους αγωνιστές και τις αγωνίστριες του Πολυτεχνείου με ένα τριαντάφυλλο και κάποια λόγια από το «Ημερολόγιο μιας εβδομάδας» που γράφτηκε από τον Γιάννη Ρίτσο τις ημέρες των γεγονότων της εξέγερσης του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973.

“Βαριά σιωπή διάτρητη απ’ τους πυροβολισμούς, πικρή πολιτεία,
αίμα, φωτιά, η πεσμένη πόρτα, ο καπνός, το ξύδι,
ποιος θα πει περιμένω μέσα απ’ το μέσα μαύρο.
Μικροί σχοινοβάτες με τα μεγάλα παπούτσια μ’ έναν επίδεσμο φωτιά στο κούτελο, κόκκινο σύρμα, κόκκινο πουλί και το μοναχικό σκυλί στ’ αποκλεισμένα προάστια
ενώ χαράζει η χλωμότερη μέρα πίσω απ’ τα καπνισμένα αγάλματα
κι ακούγεται ακόμη η τελευταία κραυγή διαλυμένη στις λεωφόρους
πάνω απ’ τα τανκς μέσα στους σκόρπιους πυροβολισμούς.
Πώς μπορείτε λοιπόν να κοιμάστε;
Πώς μπορείτε λοιπόν να κοιμάστε;”